Hedwig (30) woont samen met Roeland in Haarlem en is stylist en tekstschrijver. Ze heeft een eigen blog genaamd Festiv.nl. Eind mei is zij bevallen van een dochter: Kyra. Mirjam (34) woont samen met Bram en zoontjes Noah Joe en Eli in Hoorn. Onlangs is daar dochter Filou bijgekomen. Mirjam is tekstschrijver en blogger bij Een goed verhaal en The Baby Project. Iedere twee weken houden deze bloggers elkaar op de hoogte van hun roze wolk en stellen elkaar prangende vragen.

Spaar ze allemaal

Weet je nog die mail waarin we onze zwangerschaps-ergernissen deelden? Over de mensen die ongevraagd iets over de omvang van je buik zeggen of over die aso’s die hun plekje in het ov maar niet aan je willen afstaan. Gelukkig zijn we daar van af, kun je denken. Maar ook na de bevalling zijn er dingetjes waar ik me nogal over kan verwonderen…

Als een trotse moeder mag ik graag over straat paraderen met mijn kroost. De verbaasde reacties over de uiteenlopende leeftijden van mijn kids ben ik inmiddels wel gewend. De af en toe onhandige vragen en opmerkingen daarover (bijvoorbeeld; “zeker tweede leg?”) ook wel. Maar dan het volgende…De nieuwsgierige onbekende voorbijganger die even in de kinderwagen wil kijken en vraagt hoe oud hij (want we hebben tenslotte een groen met zwarte kinderwagen en daar leg je blijkbaar geen meisje in) is. En dan…zonder te vragen…gaat de hand of soms een heel hoofd de kinderwagen in! Nu ben ik behoorlijk territoriaal als het op mijn kinderen aan komt. En vind ik het dus totaal niet fijn als iemand die ik niet ken aan mijn kinderen gaat zitten. Hoe lief bedoeld ook.

Maar hoe kun je daarop reageren? Een tik op de vingers geven en vragen waar ze allemaal met die handen zijn geweest is mijn eerste instinct. Maar dat doe ik natuurlijk niet. Met ingehouden adem wacht ik dan tot ze weer een stap achteruit doen zodat ik kan zeggen dat ik haast heb en nodig weer verder moet. Behoorlijk awkward, als je het mij vraagt.

En wat dacht je van deze? Met je newborn op je borst gevraagd worden of je hierna nog een kind “neemt”. Of de vraag verpakt als constatering te horen krijgen; “Zo, jullie zijn nu wel compleet hè?”. Dat ben je blijkbaar met 2+ kinderen waarvan je er van ieder geslacht 1 hebt. Spaar ze allemaal! Tja, wat zeg je dan?  “Ja hoor mevrouw, ons stickerboek is vol”. Of “Nee, ik heb nog geen Kwartet”.

Nogmaals, het is ongetwijfeld allemaal goed bedoeld, maar ik blijf het toch een beetje vreemd vinden. Wat is er mis met een simpele “Gefeliciteerd met je mooie baby. Ik wens jullie veel geluk”?

Wat is het gekste wat er tot nu toe tegen jou gezegd is?

Liefs, Mirjam

(Op Instagram @mirjam_hart & @the.babyproject)

 


Lieve Mirjam,

Oh ja die mail weet ik nog zo goed. Nog vol zwangerschapshormonen konden we even lekker ‘klagen’ over de mindere kanten van zwanger zijn. Begrijp me niet verkeerd, ik heb er enorm van genoten, maar er waren toen wel wat issues die ik toch even moest delen. En volgens mij was het gezien alle reacties die we er op kregen voor veel lezers ook heel herkenbaar.

Maar tjonge wat een uh, bijzondere, reacties heb je gehad. Ik kan me voorstellen dat je moederhart eje meteen gelijk in de verdedigingsmodus laat schieten. Kom niet aan mijn kind! En blijkbaar zijn er altijd mensen die niet schromen om hun ongezouten mening te geven of een onbeleefde vraag te stellen. Natuurlijk kun je bepaalde gedachtes bij een situatie hebben, maar op sommige momenten kun je dat beter voor je houden. Laat het dan inderdaad maar bij een simpele en welgemeende gelukswens.

Gelukkig heb ik nog geen onverwachte handen van Kyra af hoeven te slaan. Wel heb ik ook al eens de vraag gekregen hoe oud ‘hij’ is, want ja weinig haar dus dan zal het wel een jongetje zijn toch? Ik moet wel zeggen dat dat op een moment was dat ze bij mij in de draagzak zat, weinig te zien dus ook. Maar om dan meteen aan te nemen dat het een jongetje is? Over de draagzak of draagdoek gesproken, als ik daarmee rondloop word ik ook vaak aangekeken door mensen alsof ze zoiets werkelijk nog nooit eerder hebben gezien. Van vertederende tot verbaasde blikken, ik voel me vaak nagekeken. Dat vind ik helemaal niet erg trouwens, ik loop vol trots rond met mijn mooie meisje op mijn buik. Een groepjes Japanners die in Haarlem als toerist rondliepen waren trouwens bijna in staat om een foto van ons te maken, dat was wel een beetje akward.

Iets anders wat ik niet per se vervelend vind, maar wel erg vaak hoor: ”hé ze is rossig”. Ja dat klopt, maar laat ik dat nou net geen sexy woord vinden. Bovendien is het meer een rossige gloed en kan het soms ook zomaar goudblond over donkerblond zijn. Maar mocht ze opeens heel ‘rossig’ lijken, zullen we het dan bij ginger houden? Dat klinkt toch een stuk beter.

Ach, we laten ons niet gek maken door al die ‘goedbedoelde’ opmerkingen. Wij hebben immers de mooiste en liefste kindjes van de hele wereld;)!

Ons mooie lieve ‘ginger’ meisje. Fotografie: Little Detail 

Liefs, Hedwig

(Op Instagram @festivnl)