Deel 3: einde verlof

Einde verlof: hoe snel kan het gaan. Zo loop je met een dikke buik, dan zit je opeens in de kraamweek en zo ben je weer helemaal back to business. Afgelopen twee weken deelde ik mijn bevallingsverhaal en ervaringen in de kraamweek op mijn blog. Maar na de kraamweek begint het eigenlijk pas echt. Dan ga je verder zonder kraamhulp en gaat je baby meedraaien in het normale leven. Het schijnt zelfs zo te zijn dat het ongeveer zes weken duurt voordat je helemaal gewend bent aan de nieuwe gezinssamenstelling. In deze blog geef ik een greep uit de weken na de kraamweek.

Ben je trouwens benieuwd naar deel 1: mijn bevallingsverhaal en deel 2: de kraamweek? Dan kun je deze blogs hier vinden.

VerlofOh wat was ze hier nog klein!

Draai vinden

Toen de kraamhulp eenmaal weg was, voelde het minder onwennig dan ik van tevoren had gedacht. Het was ontzettend fijn dat ze er was, maar eigenlijk vonden we het allebei ook wel weer lekker om met z’n drieën te zijn. En ik moet zeggen dat het ook echt als vanzelf ging. Ik was natuurlijk ook weer aardig mobiel en met een mega behulpzame man konden we het makkelijk samen redden. Het voelde dan ook alsof we nooit anders hadden gedaan.

Gekneusde rib

Het herstel ging allemaal heel goed, maar ik had ontzettend last van een rib. Ik weet eigenlijk niet eens meer precies wanneer ik dit begon te voelen. Omdat het wel erg lang aanhield en ik bijna niet kon draaien in bed en niezen ook ontzettend pijn deed, heb ik toch de doktersassistente maar even geraadpleegd. Ze vroeg of ik onlangs iets had gedaan waardoor ik een gekneusde rib kon hebben. Tja uhm, ik ben pas bevallen. Het was voor haar meteen duidelijk. Blijkbaar was de bevalling zo heftig dat ik er een gekneusde rib aan over had gehouden. Leuk souvenir, maar wel een beetje vervelend. Ik kon niet meer dan rustig aan doen (lastig voor mij) en wachten tot het minder zou worden.

Verlof10 Weken alweer, mevrouw groeit lekker door.

Borstvoedingsperikelen en borstvoeding vs. flesvoeding

En dan het borstvoedingsverhaal, man man dat heeft me wat tranen gekost. Zeven weken heb ik het volgehouden, maar toen was het klaar. Zoals je in mijn tweede deel kon lezen, had ik al niet bepaald de meest ideale start. Kyra was nog te zwak om aan de borst te drinken en dus was ik alleen maar aan het kolven. Ik geloofde er zeker in dat als ik vol zou houden tot Kyra helemaal op krachten was, het wel goed zou komen. Dit leek ook even het geval te zijn nadat de lactatiekundige was geweest. Achteraf gezien had ik haar al misschien eerder in moeten schakelen, maar dat wist ik toen nog niet. Kyra ging heel af en toe aan de borst drinken, maar meestal was het veel frustratie en huilen.

Ik heb van alles geprobeerd, maar op een gegeven moment was de maat vol, had ik bijna geen productie meer en wilde ik een knoop doorhakken. Acht keer per dag aan een kolf zitten met minimale opbrengst was niet zo fijn, Kyra kreeg naast borstvoeding dus al flesvoeding. Met pijn en moeite, ik had van tevoren niet gedacht dat ik het zo lastig zou vinden, heb ik besloten om volledig op flesvoeding over te gaan. Toen ik eenmaal de beslissing had gemaakt, viel er een last van mijn schouders en was het ook goed.

Ik heb er best even last van gehad en deze blog van vriendin Mirjam kwam als een geschenk uit de hemel. Wat een herkenning en wat fijn om te lezen!

Afspraken buiten de deur

In het begin vond ik een afspraak buiten de deur best even een onderneming. Op tijd ergens aankomen was dan ook een uitdaging. Was ik eerder altijd stipt op tijd, wilde het me nu nog weleens aan punctualiteit ontbreken. Maar ook hier moest ik even mijn draai in vinden. Al vond ik het wel even wennen dat van huis weggaan niet meer zo makkelijk en snel gaat als voorheen. Inmiddels weet ik wel precies hoelang van tevoren ik moet beginnen met voorbereiden. Zorgen dat Kyra verschoond, aangekleed en gevoed is. Zorgen dat ik alle spullen ingepakt heb en ik moet natuurlijk ook zelf toonbaar zijn om de deur uit te gaan. Ook hier krijg je vanzelf handigheid in (al moet ik er nu wel een extra uurtje voor uittrekken wil ik ergens op tijd aankomen).

De eerste prikjes

Altijd zo’n dingetje waar de meeste moeders denk ik tegenop zien. Het is immers nooit leuk om je kind pijn te zien hebben. Helemaal toen Kyra ook nog eens mega vrolijk was op weg naar het consultatiebureau, voelde het toch een beetje dubbel. Maar goed, ik hield me maar voor dat het maar heel even was en dat ze na afloop lekker bij mij in de draagzak mocht. Uiteindelijk viel het gelukkig best mee. Het was even flink huilen, maar we konden haar snel troosten en ze heeft er daarna weinig last meer van gehad.

New born shoot

Richting het einde van mijn verlofperiode kwam fotografe Suzanne van Little Detail voor een new born shoot. Wat een geweldige ervaring! Het is zo bijzonder als je als kersvers gezin om zo’n mooie manier vastgelegd wordt. Ik heb al een aantal foto’s op mijn Instagram gedeeld, maar onderstaande vind ik zo mooi dat ik hem hier ook nog even deel:).

Einde verlof

Bloggen en schrijven

Al vrij snel na de geboorte van Kyra ben ik het schrijven en bloggen weer op gaan pakken. Ik vond het heerlijk om zoveel bij haar te zijn, maar ik merkte ook de behoefte om weer wat dingen voor mezelf te gaan doen. Ik deed het wel rustig aan en schreef op de momenten waarop ik daar zin in had. Achteraf vraag ik mezelf weleens af of ik niet te snel weer van alles wilde gaan doen. Maar aan de andere kant hielp het me ook om alles weer een beetje back to normal te laten worden. Ik vond het in ieder geval leuk om mijn ervaringen op die manier te kunnen delen.

Op vakantie

Voordat we helemaal back to business gaan, gaan we eerst nog met z’n drieën op vakantie. Man wat kijk ik daar ontzettend naar uit! Ook dit wordt nog best een onderneming, aangezien we met het vliegtuig gaan. Maar ik heb er alle vertrouwen in dat dat helemaal goed gaat komen. Uiteraard zal ik mijn ervaringen van de vliegreis en vakantie later nog met je delen.

Ik ben benieuwd hoe jij het hebt ervaren toen je verlofperiode ten einde was.