Kraamweek

En toen waren we opeens thuis met ons kleine meisje en was de kraamweek aangebroken. Maandenlang had ik hier naar uitgekeken. En maandenlang had ik geprobeerd een voorstelling te maken van hoe het zou zijn als we opeens met zijn drieën thuis zouden komen. Dat er eindelijk een klein meisje in het babynestje zou liggen. En dat we onze baby zouden zien in de kleertjes die ik voor haar had gekocht. Het werd allemaal nog veel mooier dan ik had gehoopt.

Ook dit verhaal ga ik niet tot in detail vertellen (dan zou ik een boek kunnen schrijven;)), maar ik deel de grote lijnen met je. Mocht je trouwens het eerste deel (mijn bevallingsverhaal) gemist hebben, dan kun je deze hier vinden.

Thuis, eindelijk rust nemen

Thuisgekomen heb ik eigenlijk weinig anders gedaan dan rust nemen. Dat betekende veel op bed liggen en genieten van Kyra die in haar babynestje naast me lag (wát een uitvinding is dat nestje!). Er werd me op het hart gedrukt om vooral zo weinig mogelijk te doen, om het herstel te bevorderen. Normaal gesproken ben ik bijna altijd bezig en kan ik maar moeilijk stilzitten. In dit geval heb ik echter braaf geluisterd en heb ik de eerste week echt helemaal niks gedaan. Ik kon ook weinig anders dan op bed liggen en af en toe een klein stukje lopen trouwens. Het enige wat ik verder wilde, was focus op ons kersverse gezin en focus op mijn lijf, dat natuurlijk een flinke optater had gehad. Daarom hadden we er ook bewust voor gekozen om in de eerste week bijna geen bezoek te ontvangen. Ik moet zeggen dat ik dat toen heel fijn vond.

Al vrij snel na thuiskomst stond de kraamverzorgster op de stoep. En wat hebben we ontzettend geluk met haar gehad! Monique is echt een geweldig mens en begreep precies wat wij belangrijk vonden. Ze was als een soort engel die op de achtergrond voor alles zorgde. Mijn (noem het bijna neurotische) dwang om alles netjes, schoon en recht te hebben in huis, begreep zij als geen ander. Wat was dat fijn zeg. En we hadden ook nog het geluk dat ze de hele kraamweek bij ons mocht blijven. Ik wil trouwens ook dikke vette credits geven aan mijn vriend die ervoor gezorgd heeft dat het Kyra en mij aan niets ontbrak. Wat een geluk heb ik met zo’n topper!

KraamweekHeerlijk vond ik dit plekje!

Finger feeden

Diezelfde dag begonnen we met fingerfeeden. Kort gezegd houdt het in dat je baby via een spuitje de voeding binnen krijgt. Daarbij doe je je pink in het mondje, zodat ze gaan zuigen. Kyra was zo moe, dat ze de eerste week bijna alleen maar heeft geslapen en weinig energie had om uit de borst of uit een fles te drinken. We moesten haar elke 2,5 uur wakker maken om te voeden. Inmiddels drinkt ze flessen van 150 CC weg, maar destijds was het niet meer dan 10 CC per keer. Aangezien ze randprematuur was, had ze alle energie nodig om warm te blijven. Dat betekende twee dekentjes en haar bedje voorverwarmen met de föhn. Energie voor borstvoeding was er dan ook niet. Na een aantal pogingen ben ik diezelfde dag nog gaan kolven, zodat ze in ieder geval mijn melk binnenkreeg. Ik moest wel even wennen om aan zo’n groot kolfapparaat te hangen, ik kreeg toch een lichte associatie met een melkkoe;).

Kyra was de volgende dag best veel afgevallen, zo woog nog maar 2400 gram. Het was natuurlijk ook een hele intensieve eerste dag voor haar geweest. Gelukkig kwam ze de dagen erna weer aan, dus het voeden ging goed.

KraamweekZo zag het er de eerste dagen uit. 

Shoppen

Al vrij snel moest er nog een en ander geshopt worden. Mijn vriend is een middag de stad in geweest om onder andere kleertjes te kopen. Aangezien Kyra maar 2,5 kilo woog en 47 centimeter was, was zelfs maatje 50 haar te groot. Er moest door vriendlief dus snel nog even wat kleding in maatje 44 gescoord worden. En ik maar denken dat maat 56 al zo mini was. Ik kan me trouwens nu bijna niet meer indenken hoe klein ze is geweest, gek dat je dat zo snel alweer kwijt bent.

Slaap

Aangezien Kyra elke 2,5 wakker gemaakt moest worden voor de voeding, kun je je voorstellen dat we de eerste nachten vrij weinig slaap kregen. Helemaal niet erg en we deden het met liefde, maar het resulteerde wel in gekke dromen en half slaapwandelend door de kamer heen lopen. Elkaar aanzien voor een baby, in paniek denken dat ze in ons bed onder de dekens lag en naast het wiegje staan, omdat we dachten dat ze huilde waren situaties die geregeld voorkwamen. Voor het eerst merkten we wat het met je kan doen als je weinig slaap krijgt. Gelukkig heeft deze fase niet heel lang geduurd en inmiddels hebben we zelfs het grote geluk dat ze al een tijdje doorslaapt ’s nachts. Hoera!

Kraamweek

Roze bubbel

Wat mij vooral bij is gebleven van die eerste week, is de bubbel waar we in hebben gezeten. Ik heb het al eerder geschreven, maar het voelde echt alsof we even in ons eigen wereldje waren. Dit wereldje bestond voor mij uit de slaapkamer, de badkamer en het dakterras. Ik had ontzettend veel geluk, want het was de hele week prachtig weer. Alles werd voor me gedaan en ik genoot er optimaal van. Het was als een heerlijke vakantie waarin we langzaam en op een hele relaxte manier aan elkaar konden wennen. Ook waren thuisbezorgd en Netflix onze grootste vrienden. Heerlijk avondjes in bed series kijken en eten, terwijl ons mooie meisje lekker tussen ons in lag te slapen. Steeds als ik naar haar keek, kon ik wel huilen van geluk. Het is zo intens dat het eigenlijk niet te omschrijven is.

Ook het herstel verliep gelukkig voorspoedig. Ik had natuurlijk wel pijn en liep als een oud omaatje, maar het was goed vol te houden. Wederom heeft het nemen van rust hier een grote rol in gespeeld. Ik ben dan ook heel blij dat ik goed naar mijn lijf heb geluisterd.

Geboortekaartje

Het geboortekaartje hadden we gelukkig al voor mijn verlof zo goed als af. Toch moest er nog wel een en ander gefinetuned worden en dat wilde ik in de eerste weken mijn verlof doen. Maar toen was Kyra er opeens en moest het dus snel gefixt worden. Gelukkig was ik nog scherp (en de kraamhulp ook) en heeft het team van Lief, Leuk & Eigen ons enorm geholpen. Het resultaat van het kaartje had ik al eerder gedeeld en kun je hier bekijken. De kaartjes konden netjes een week na haar geboorte verstuurd worden.

Naar buiten

De eerste keer naar buiten vond ik best even apart. Al na een paar dagen deed ik een mini rondje samen met mijn vriend. Kyra mocht nog niet naar buiten, dus samen liepen we (het waren niet meer dan 5 minuten) een heel klein ommetje. Dat voelde wel een beetje kaal en ik was dan ook mega blij toen we eindelijk met z’n drieën naar buiten mochten. Man wat voelde ik me trots! Ik had het idee dat iedereen naar me keek en wilde bijna roepen: ‘Ja mensen, ik ben net bevallen en loop nu voor het eerst buiten te shinen met onze kleine spruit’. Heerlijk was het om even buiten te zijn. Al vond ik het na een rondje wel heel fijn om weer terug in ons nestje te kruipen.

KraamweekZie mij trots zijn hier

Borstvoeding

De borstvoeding begon lekker op gang te komen. Waren het eerst een paar druppeltjes, had ik een paar dagen later een productie van heb ik jou daar. Bijzonder ook weer hoe dit werkt. Het drinken aan de borst ging helaas nog steeds moeizaam. Kyra viel bijna meteen in slaap en had nog steeds weinig energie. De rest van de week ben ik geduldig blijven kolven. Best een klus, maar alles voor ons meisje. Ze werd gelukkig steeds alerter en kreeg meer energie, dus ik had er alle vertrouwen in dat het wel zou lukken. Helaas heeft het verhaal nog wel een staartje. Het is niet helemaal gelopen zoals ik voor ogen had, maar gelukkig is het allemaal goedgekomen. Hierover in mijn volgende en laatste deel meer.

Kraamtranen

Op dag acht werd het toch allemaal even teveel. Ik dacht dat het niet meer zo gebeuren, maar ik kon niet ontkomen aan de welbekende kraamtranen. Volgens mij was de aanleiding een mooi liedje. En ook al voelde ik me ontzettend blij en gelukkig, ik voelde steeds de tranen al branden en wist eigenlijk wel dat ze er nog uit zouden komen. Nou, daar was dus het moment. Dat liedje, mijn blik op mooie Kyra, de hormonen en ja hoor, daar kwamen ze. Alsof alles wat er die week was gebeurd op die manier even verwerkt moest worden. Alsof de liefde die je voelt op deze manier geuit werd. Het is natuurlijk ook best heel intens wat je in zo’n week meemaakt. Na een dag flink huilen, was ik als herboren en kon ik er weer tegenaan.

Uit de bubbel

Na een week werd het tijd om langzaamaan wat stapjes buiten de bubbel te zetten. Ik heb heel bewust gewacht tot ik zelf voelde dat ik daar aan toe was. Ik heb mezelf niet gepusht en kon zo optimaal genieten van het moment. Het was geweldig, maar ik voelde nu de behoefte om langzamerhand weer in het ‘gewone’ leven mee te draaien. Hierover lees je in mijn derde en meteen het laatste deel meer.

Hoe heb jij de kraamweek ervaren?