Deel 1: mijn bevallingsverhaal

Al een tijd lang wilde ik mijn bevallingsverhaal schrijven. De reden dat ik dit steeds uitstelde, was dat ik simpelweg niet de juiste woorden wist te vinden om mijn gedachten op papier te krijgen. Daarnaast had ik voor mijn gevoel zoveel te vertellen, dat ik alles eerst even wilde laten bezinken. Want ook al heb ik een mega snelle bevalling van slechts drie uurtjes gehad, ik kan er genoeg over schrijven. No worries, ik houd het zo kort mogelijk;). Aangezien ik zoveel kan vertellen over de afgelopen periode, heb ik besloten om het verhaal in drieën te delen. De bevalling, de kraamweek en de weken erna.

Hier lees je trouwens mijn laatste zwangerschapsupdate. Ik had toen natuurlijk geen idee dat dit al de laatste zwangerschapsupdate zou zijn en dat hierna mijn bevallingsverhaal zou volgen;).

Bevallingsverhaal, laatste foto voor de bevallingMijn laatste foto met dikke buik

Gerommel in mijn buik

29 Mei 2017, zo’n drie weken voor de uitgerekende datum. Met een vriendin had ik een flink stuk gewandeld langs het strand van Zandvoort. We kletsten over babynamen en fantaseerden over hoe de baby eruit zou zien, niet wetende dat ze er de volgende dag al zou zijn. Het was sinds zondag al wat onrustig in mijn buik, maar hé, dat was ook niet gek aangezien ik nog maar zo’n drie weken te gaan had. Wel viel me die maandag opeens op dat ze lager in mijn buik zat. Maar goed, allemaal ook wel te verklaren aangezien het ook niet lang meer zou duren. Toch had ik zelf wel een voorgevoel dat ze wat eerder geboren zou worden.

Flinke weeën

Dinsdagochtend 30 mei. Rond 4 uur ‘s ochtends kreeg ik opeens last van flinke krampen (die achteraf dus weeën bleken te zijn). Ik twijfelde of ik niet gewoon last van mijn darmen had, maar de krampen werden steeds heftiger en ik kon niet meer in bed blijven liggen. Aangezien ik liever wilde bewegen, zijn we naar beneden gegaan. In de woonkamer ben ik heen en weer gaan lopen, kreeg ik 3 aardbeien gevoerd door vriendlief en ben ik in allerlei posities gaan zitten om te pijn op te vangen. Thank god voor de yogalesjes trouwens, deze hebben me er echt doorheen geholpen.

Rond half 5 kwamen de krampen regelmatig terug en zijn we gaan timen. Vol ongeloof wisten we toen zeker dat het weeën waren. Niks voorweeën, de bevalling was begonnen dus de verloskundige moest gebeld worden!

Verloskundige bellen

Toen mijn vriend de verloskundige aan de lijn had, vroeg ze nog of we zeker wisten dat ze meteen moest komen. Het was immers de eerste, dus het kon best nog even duren. Maar aangezien het op dat moment zo heftig was en ik zelfs al persdrang voelde, leek het ons beter dat ze meteen zou komen.

Een kwartier later stond de verloskundige in de woonkamer. Toen ze ging checken hoe ik ervoor stond, bleek ik al volledige ontsluiting te hebben. Het ging sneller dan we konden bevatten. De boel moest dus klaargemaakt worden, want het ging nu echt beginnen. Waar ik eerder nog twijfelde of ik in het ziekenhuis of thuis wilde bevallen (zie deze blog), werd het nu voor me beslist en het voelde goed. De verloskundige instrueerde mijn vriend wat hij moest pakken, en man wat deed hij het geweldig. Hij bleef zo rustig en de hele sfeer was zo kalm, dat deed me echt goed. Even later kwam ook de kraamhulp. Ik moet eerlijk bekennen dat ik dit niet echt mee heb gekregen en dat ik geen idee heb hoe ze eruit zag;).

Het laatste stukje

Terwijl Roeland, de verloskunde en de kraamhulp druk waren met alles klaarmaken, kon ik staand alvast een beetje meepersen. Ondertussen hield ik mijn focus op mijn ademhaling om rustig te blijven en de weeën en pijn op te vangen. Gelukkig heb ik de hele bevalling mijn kalmte kunnen bewaren. Ik begon op de baarkruk, dit leek me ideaal gezien de zwaartekracht die mee zou moeten werken.

Helaas ging het allemaal niet zo snel en na een tijdje wilde ik toch graag liggen. De persweeën namen op dat moment af. Best even spannend, want als er te lang tussen zou zitten moest ik misschien alsnog naar het ziekenhuis. Gelukkig kwamen ze al vrij snel regelmatig weer terug, maar ook in deze houding wilde de kleine er nog niet uit. Het laatste deel heb ik toch weer op de baarkruk gezeten en toen voelde ik dat het eindelijk opschoot. Maar jeetje wat was dat heftig, ik kon toen niet indenken dat ik zoiets ooit nog eens mee zou willen maken.

Daar was ze!

Uiteindelijk, na anderhalf uur persen en met mijn laatste kracht (dat was echt topsport), kwam ze eruit en hebben we Kyra samen aangepakt. Een moment dat we nooit zullen vergeten, wat was dat ongelofelijk bijzonder! Later herinnerde ik me trouwens weer hoe erg ik aan het shaken was tijdens de bevalling, waarschijnlijk door de adrenaline. Gek dat je zulke details alweer zo snel vergeet.

Ons pasgeboren kleine meisjeDaar was ze dan, ons mooie kleine meisje ‘Kyra Olivia’

Toch nog naar het ziekenhuis

Helaas moest ik na de geboorte toch naar het ziekenhuis, een kleine domper. Een half uur na de bevalling zat ik aangekleed en wel beneden op de ambu te wachten. Op dat moment vond ik het allemaal wel spannend, ik had nog nooit een ritje in de ambulance gemaakt.

Gelukkig viel de schade down under uiteindelijk mee, maar er moest wel even wat gefixt worden. Ik zal verder niet teveel in details treden, maar je kunt je voorstellen dat een ‘reparatie’ van een half uur daar beneden, zo’n vier uur na de bevalling en praktisch zonder verdoving, geen pretje was. Helemaal als je bedenkt dat ik tot die tijd nog steeds niks had gegeten en gedronken, aangezien ik misschien onder narcose moest. Uiteindelijk is het gelukkig allemaal goedgekomen. Wat was ik blij toen ik eindelijk kon douchen en eten. Vanaf dat moment kon ik ook echt genieten van ons wondertje.

Bevallingsverhaal - hier was Kyra net geborenOnvoorstelbaar dat ze inmiddels al bijna uit dit babynestje groeit

Naar huis

’s Middags mochten we lekker naar huis en die dag werden we meteen geholpen door een fantastische kraamhulp. Hierover later meer.

Ondanks de pijn, die ik gelukkig ook al vrij snel weer vergeten was, kijk ik terug op een mooie bevalling. Nog nooit heb ik zoiets intens en bijzonders meegemaakt, echt een wonderbaarlijk fenomeen. Alsof ik in een soort trance zat en mijn lichaam mij liet vertellen wat ik moest doen. Doordat het nog nacht was en niemand er vanaf wist, had het ook wel iets magisch. De fluitende vogeltjes op de achtergrond maakten het helemaal af. En toen ons harde werken eindelijk werd beloond met een prachtig minimensje, voelde dat als het mooiste wat er was!

In het volgende deel vertel ik over de kraamweek.

Ik ben benieuwd naar jouw bevallingsverhaal!